Ronald van den Boogaard

Beelden

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 08 januari 2009

Keetje van Bekaf

CURIEUZE NAAM

Dit straatje bevindt zich in het plaatsje Goedereede op het Zuid-Hollandse eiland Goeree-Overflakkee.

Het heet Bekaf.
Curieuze naam!

Het is heel kort. Bekaf.
Zo kort dat je er nooit bekaf kunt worden.

Verder is Goedereede een klein rustig godsdienstig plaatsje met een haven, die niet meer functioneert als haven.

KOKENDE PEK & TEER

Net als ik het maar eens aan iemand wil vragen, komt het antwoord. Bij het begin van het straatje staat een standbeeld van een strijdbare mevrouw.
Het is Keetje van Bekaf, die op 22 juli 1490 tijdens de Hoekse & Kabeljauwse twisten ten strijde trok tegen de Hoeksen. Zij deed dit samen met andere vrouwen, omdat de mannen op zee aan het vissen waren.
Keetje gebruikte kokende pek en teer.

VIJAND MOEST 'AFTREKKEN'

Op de sokkel van het standbeeld dat is gemaakt door het beeldhouwersechtpaar Jean en Marianne Bremers staat dat ’de vijand na een gevecht van 7 uren moest aftrekken’.
Of er ook veren aan te pas kwamen vermeldt de tekst niet.

HOEKSE & KABELJAUWSE TWISTEN

De Hoekse en Kabeljauwse twisten speelden zich af tussen 1350 en 1490.
Een soort burgeroorlog in Holland en Zeeland.

Aanvankelijk waren het adellijke tegenstellingen, die leidden tot confrontaties.
Na de dood van Willem VI in 1417 veranderde het in een strijd om het recht van Jacoba van Beieren om Holland te mogen besturen.
Als je voor Jacoba was dan was je voor Bourgondië (Kalbeljauws).
Als je tegen Bourgondië was hoorde je tot de Hoeksen.

KEETJE & JACOBA

Waarom Keetje van Bekaf ‘een Kabeljauw’ was, is me niet duidelijk.
Misschien voelde zij zich wel verwant met Jacoba van Beieren, die overigens in 1436 overleed.

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 13 december 2008

Goedbedoelde rimram of knap bedachte dijkgedichten

Visie 1:

In de Hoeksche Waard , waar ik woon, bevindt zich een mooi netwerk van fiets- en wandelpaden. Omdat ik weer regelmatig hard loop, kom ik vaak over die paden.

Soms staan er teksten op.
Die zijn ruim drie jaar geleden aangebracht met witte wegdekverf.

Langzaam vervaagden die teksten, maar dit jaar zijn ze weer overgeschilderd.
Overigens de laatste keer, want de komende zeven jaar moeten ze geheel verdwijnen.

Waarom? Tja!

Curieuze teksten

Het zijn curieuze teksten. Prozaïsch bedoeld. Poëtisch misschien wel.

Ik zeg uitdrukkelijk ’bedoeld’, want ik vind het eerlijk gezegd rimram.

'op dit punt gekomen, is alles open'

‘zij hebben hun kustlijnen verlaten’

‘het gebeurt zonder omkijken’

‘binnenlanden, die aan elkaar grenzen, doemen op’

Dialoog

Het zijn er maar een paar.

Deze ‘wegdekdialogen’ zoals ze genoemd worden zijn dus eigenlijk een soort 'wegwerkdialogen'. Bedacht door kunstenares Linda Pijnacker. Zij wil namelijk ‘een dialoog op gang brengen tussen lezer en landschap’.

En daar wringt het natuurlijk.

Ideetje; toch?

Laten we nog één tekst nemen die het hele project zelf treffend omschrijft:

‘achterom kijkned verdwaalt de blik in mist’.

Dat de ‘n’ en de ‘e’ in verkeerde volgorde op het wegdek zijn gekalkt, lijkt me tekenend voor de onverschilligheid waarmee dit alles tot stand is gebracht.

Sunday 12 July 2009

Visie 2:

Je kunt er ook anders tegen aan kijken.
Dat doet bijvoorbeeld Frans Mensonides, een Neerlandicus uit Leiden.
Hij ging in het voorjaar met het openbaar vervoer naar het dorpje Goudswaard en wandelde over een fietspad naar Piershil.
Hij noteerde op dit traject alle teksten, zette die achter elkaar en kwam tot het volgende gedicht:

gedachten zijn in aantocht
omhuld door datgene dat jij ziet
tot in de zee willen zij reiken
woorden rollen van de dijk
aan flarden gevallen
klapwiekend zoeken zij elkaar
met dit gebaar groeien ze op tot een boom

Frans Mensonides, (’gedichten, daarin heb ik doorgeleerd, al schrijf ik ze zelf niet’) vindt dit een mooi beeld.
’Die stukgevallen woorden, die zich dan toch aaneengorden tot iets moois. Dat is precies wat dit gedicht doet. Je neemt het verbrokkeld tot je, maar als je het onder elkaar opschrijft vormt het toch een min of meer begrijpelijke taaluiting. Een mooi zelfverwijzend gedicht!’.

Ik had het zo niet gezien, maar vind het knap gevonden.

En dan signaleert Frans Mensonides een volgend punt.
Want wat gebeurt er als je in de andere richting -van Piershil naar Goudswaard- loopt en het gedicht dus in omgekeerde volgorde leest?
‘Niet bevorderlijk voor het begrip’.
Maar constateert hij ‘aan het eind krijg je, als het goed is, natuurlijk de briljante inval dat je de volgorde van de regels moet omdraaien’.

En dat is natuurlijk zo.
Daarom zijn die n en e in dat andere gedicht omgedraaid.

Alles valt op zijn plaats, want op dit punt gekomen is alles open.

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 28 november 2008

How many years can a mountain exist?

Before it's washed to the sea

The answer my friend

Is blowin' in the wind!

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 05 november 2008

Twintig jaar AZ-Kunstprojekten

BOMVOLLE GALERIE

Het was bomvol afgelopen zondag in de mooie galerie van AZ-Kunstprojekten in het gehucht Zuidzijde in de Hoeksche Waard.

In het kader van de Kunstweek werd daar een expositie geopend van drie kunstenaars:
de schilders Menno Bauer en Bob Kemper en de beeldhouwer Maurice den Boer.

De galerie vierde haar twintigjarig bestaan en volgens diezelfde twintigjarige traditie hield ik een gesprek met de exposanten.

MENNO BAUER

Menno Bauer was voor het derde achtereenvolgende jaar genomineerd als kunstenaar van het jaar.
Hij kwam tot de halve finale.

In zijn atelier in het Noord-Hollandse Stompetoren maakt hij schilderijen die vooral gaan over de schoonheid van beweging.:
’Ik wil de figuren in mijn schilderijen laten dansen; ik wil laten zien dat alles leeft en vol spanning zit‘.

De laatste jaren is zijn werk steeds intenser van kleur geworden.
In zijn werken domineren vaak twee kleuren, die een tegenstelling of een spanning veroorzaken.
Zijn schilderijen hebben poëtische titels, die gemaakt worden door zijn vrouw.

Het drama van de stenen stilte

Het zoete vreten van beeld

De schorre wind van hoop

BOB KEMPER

Bob Kemper is een bezeten schilder.

In zijn atelier in Hoogvliet waar alles ontstaat heerst chaos. Daar is hij door gefascineerd.
In vrijwel al zijn werk vind je gebouwen.
Zwevende, hellende, geknakte, vallende of opgeblazen gebouwen.

Hij gebruikt acryl op linnen, karton, panelen, papier en keramiek.
Schildert eindeloos door, want een werk is nooit af.
Daarnaast is hij met veel dingen tegelijk bezig.

‘Je werk moet uit je kruis komen’, is zijn motto.

‘Ik moet erin verzuipen’.

MAURICE DEN BOER

Maurice den Boer maakt -veelal- figuratieve bronzen beelden met grote aandacht voor detail en symboliek.
De mens met zijn tekortkomingen en zijn eindigheid staat centraal.

Wij zien die figuren in zijn beelden vaak in een poging om die eindigheid te ontstijgen.

Hij werkt volgens de Cire Perdue methode.
Een techniek waarbij de vorm in was verloren gaat.

Daarnaast werkt hij in opdracht en maakt bijvoorbeeld jubileumsculpturen, bronzen erepenningen en exclusieve business awards.

Hij neemt deel aan kunstsymposia en -projecten in de hele wereld.

De tentoonstelling loop nog tot eind van deze maand.
Zuidzijdsedijk 16
Nieuw-Beijerland

tel: 0186 661416

Deze Kunstweek iedere dag open van 10 tot 16.00 uur

'Voordat het donker wordt'

Galeriehouder Dick Bouman

Details: Hoofdcategorie: Beelden (1169); Categorie: Beelden; Gepubliceerd: 19 oktober 2008

Veertig jaar getrouwd

Heleen en ik waren veertig jaar getrouwd. We hebben dat uitbundig gevierd op het autovrije eilandje Tiengemeten in het Haringvliet. Er waren kinderen, kleinkinderen, andere familieleden en vrienden. We hadden huifkarren met de veerboot laten overkomen en maakten een tocht naar de camping op de Oostpunt van het eiland.

Voor de kinderen waren er Oud-Hollandse spelletjes o.l.v. van Piet & Tine Holster. Vliegend tapijt bijvoorbeeld (Een tapijt gespannen achter trekpaarden waarop je je staande moest houden), spijkerpoepen, hoefijzer gooien en een kruiwagenrace.
Harry-Jan Bus en zijn tunes verzorgden een mooi optreden; Drank en hapjes waren er genoeg; er volgden roerende toespraken en iedereen was in opperbeste stemming.

Voor allen was er het boekje 'Over het Vuile Gat naar Tiengemeten', geschreven door mijn vriend Ton van der Graaf.

Het stormde; vaak scheen de zon; soms regende het.

Bruidspaar op gele bank met Jip. Daarnaast Karin, Peter. Staand vl.n.r.: Danielle, Rikste, Elly, Corrie. Zittend v.l.n.r.: Willem , Wim, Babette, Joop , Ineke, Joke , Iris, Ton, Eef, Linjo, Hans, Michal, Nolda, Jan