Beelden (1169)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
De ongewisse toekomst van Nappie
Dit is Nappie. Een kleine ree. Negen maanden oud. Zijn toekomst is uiterst onzeker.
Het begon allemaal met de buurman, die het gras van de Hollanders maaide. Hij vond een pas geboren reekalfje en meende dat het beestje door zijn moeder was verstoten. Hij raapte het op. Dat was een goedbedoelde stommiteit. De reemoeders verstoppen hun kalfjes altijd op een goede plek als ze er opuit moeten om eten te zoeken. Ze weten daarna blindelings hun kroost weer te vinden.
Flesjes
Dat wist de buurman allemaal niet. Hij bracht het beestje naar de Hollanders, die wisten dat terugleggen geen optie was. Er zat -vond mevrouw E.- niets anders op dan het dier te verzorgen. En dat betekende flesjes geven. Om de twee uur. Ook ‘s nachts. Dat deed E. zeer consciëntieus en liefdevol.
Maar het kostte natuurlijk wel haar nachtrust.
Zij noemde het kalfje Napoleon.
Na twee maanden was het beestje te groot om nog in huis te houden. En in de tuin laten rondlopen was ook geen optie.
Maar.. Er woonde nog een Hollander (T.) in het kleine dorp. Hij had veel meer grond en ook andere beesten, waaronder paarden en een paar grote honden.
Hij veranderde de naam in Nappie en besteedde ook de nodige aandacht aan het beest
Testosteron
Een maand geleden speelde het testosteron van Nappie op, toen er een paar andere reeën in de buurt waren. T. waagde het erop en gaf Nappie zijn vrijheid terug.
Dat duurde twee dagen. Nappie werd genegeerd en keerde na twee dagen terug op het erf van T. Gewond. Want hij was gebeten door een vos.
Nappie loopt nu weer rond op het grote terrein. Maar het zou kunnen dat hij binnenkort gaat concurreren met de grote reu.
En dan moeten er volgens T. harde beslissingen genomen worden. Het zou kunnen dat Nappie in de grote vrieskist van T. terecht komt.
Ik weet niet of mevrouw E. dan trek zou hebben in een reebiefstukje.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
POPPIE, herinnering 1
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
In ieder huwelijk is wel eens wat. Zo was het bij mij ook. Bij ons ging het vaak over de concessies. Doe jij dit voor mij, dan doe ik dat voor jou. En zij ging daar vrij ver in, al moet ik toegeven dat zij daar precies het tegenovergestelde van dacht. Zo brachten wij een week door in een hotel langs een Franse snelweg. Want zo redeneerde ze: het zwembad is de hele dag leeg, want dan zit iedereen in hun auto’s. Maar eerlijk is eerlijk ook zij deed wel eens een voor haar moeilijke concessie.
Ik had bedacht dat we met ons kind maar eens een week met een huifkar door Drenthe zouden gaan trekken. Drenthe was eigenlijk al een stap te ver. Land van achterdocht en roggebrood had ze al bij voorbaat geroepen. Maar goed ik zette door met de zin : ik ben het stokbrood helemaal zat.
Ik regelde een huifkartocht van een week die vertrok vanaf een manege in Orvelte. De eigenaar begon telefonisch me vooraf te instrueren. Aankomen op vrijdagavond en een huisje betrekken. Zaterdagmorgen paardenles. Vrouw en kind in het huisje achterlaten, moeten niet bij de les aanwezig zijn, want dat leidt maar af, had hij gezegd.
De zaterdagmorgen om negen uur vervoeg ik me bij de manege. Er staat een paard voor me klaar, een fjordenpaard.
De paardenman begint met zijn les. Allereerst het belangrijkste: een paard heeft je binnen een minuut door. Die weet wat voor vlees hij in de kuip heeft. Heb je een zwak karakter en kan je geen leiding geven dan is dat zijn dag, hij zal er lekker gebruik van maken. Ik vrees dan al het allerergste. Het inspannen begint. Ik verzeker u, dat is geen kattenpis. Na drie keer in en uitspannen heb ik het een beetje door. De les gaat daarna over in het aanleren van commando’s.
Kijk, zegt de man, een fjordenpaard doet niets liever dan aan de takken van bomen knabbelen en dat moet U hem verbieden, want anders komt U geen honderd meter verder met die huifkar. Het commando is: AF, POPPIE.
Poppie was dus zijn naam, begreep ik nu. Tenslotte instructies inzake de route. Iedere dag vertrekt U om negen uur en volgt U deze lijnen op de kaart. Vandaag is de eerste etappe wat korter omdat U pas om elf uur kunt gaan. Poppie mag pas eten op het eerste steunpunt waar U om vijf uur wordt verwacht en waar U ook de nacht doorbrengt. Ik wens U veel plezier, U kunt nu uw vrouw en kind gaan halen.
Mijn zoon en ik op de bok, de vrouw in de door haar gehate huifkar. Het begin was niet slecht, al ging het wel heel erg traag. Maar na ongeveer vijfhonderd meter kwamen de bomen en Poppie begon er van de eten. Ik was het commando totaal vergeten en kon alleen maar uitbrengen Poppie laat dat.
Het beest trok zich er niets van aan en at rustig door. Een uur deed hij erover en wilde daarna verder. Wat ik pas later begreep was dat hij rustig naar een volgend bosje liep om daar opnieuw te gaan eten. In de huifkar was de stemming totaal gezakt en kwam terecht op het verzoek om terug te keren en een auto te huren. Ik ging daar maar niet op in, stom achteraf.
Ik zal U het geworstel met Poppie besparen; we kwamen pas om half acht aan op het steunpunt. De maaltijd zat er niet meer in en voor een vol terras met andere huifkartoeristen moest ik Poppie uitspannen en naar een stal brengen. En daar ging het goed mis. Zodra het paard merkte dat hij kon ontsnappen deed hij dat en ging er met een ijzingwekkende vaart van door. Ik rende hem zo hard als ik kon achterna maar haalde hem niet in. Besloot doorsteekjes door weilanden te maken. Dat was zinloos vanwege sloten en prikkeldraad.
We kwamen binnen een half uur terug bij het beginpunt, de manege. Hier is Poppie zei ik buiten adem. Hij is onhandelbaar en we willen de hele week afblazen.
U weet niets van paarden zei de man.
Dat is prima, maar U weet niets van mensen. We hebben allebei dus wel wat.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
MEN KRIJGT ER TABAK VAN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Er valt mee te leven, maar de roker is zwaar de lul, ook in Hongarije. Sinds juli van het vorige jaar is het verkopen van tabakswaren in dit land niet langer mogelijk in benzinestations, supermarkten en kleine winkeltjes.
Veertigduizend verkooppunten werden in één klap opgedoekt, waarbij veel middenstanders zwaar werden getroffen. De verkoop kwam in handen van de staat.
De staat opende de zogenaamde staatstabakswinkels, waarbij men achttien jaar moet zijn om er binnen te komen. De uitstraling is naar buiten toe uiterst sober.
Er mag natuurlijk niet gerookt worden.
De sfeer is een beetje of je een crematie komt regelen. Het totale aantal: 5300. De tabaksconsumptie is afgenomen met dertig procent en alle concessiehouders krijgen hun vergunning als ze op de één of andere manier gelinkt kunnen worden met de politieke partij van premier Victor Orbán.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Vlaggen tegen beter weten in
Deze foto maakte ik ruim een week geleden in het plaatsje Virovitica in het noorden van Kroatië. Vrijwel niemand in de wereld geeft Kroatië vandaag enige kans op een goed resultaat in de openingswedstrijd van het WK Voetbal tegen gastland Brazilië.
Maar deze mannen durven ervoor uit te komen dat ze er in geloven. Leuk wel.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Bosschages, heuvels & hondebakken 
Het Thüringerwald in Oost-Duitsland is groot. Het is een aaneengeschakeld bos met dorpjes, heuvels, bosschages, rotspartijen en bloemenvelden. Mooie vergezichten.
Je kunt hier plezierige wandelingen maken. Er zitten ondermeer reeën, herten, zwijntjes, dassen, vossen en moefflons. Het bos wordt op zijn Duits zeer grondig onderhouden. Het kent variaties van loof- en dennenbomen, hoge en lage begroeiing.
Dood hout blijft liggen, waardoor er veel insecten zitten die weer vogels aantrekken.
En zelfs aan honden wordt gedacht, want bij sommige rustbankjes zijn drinkbakjes voor die beesten neergezet.
Subcategorieën
Beelden Aantal artikelen: 408
Pagina 140 van 169