Beelden
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
HAREN RIJZEN JE TEN BERGE, OOK IN HAREN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
We moeten iets onder ogen zien, al is het aan de late kant:
Het pulp heeft gewonnen, op alle terreinen. Het sloop er langzaam in, maar nu is het zover.
Bekijk eerst maar eens die vier foto's, dan wordt de rest wel duidelijk.
Ons continent kent nogal wat groeperingen die de macht veroverden en andersdenkenden marginaliseerden in de laatste honderd jaar.
Duitsers, de katholieke kerk, de communisten. Maar nu is het de bier en chipsgeneratie die aan de terreur is begonnen. Hun auto's moeten lawaai produceren, dus dubbele uitlaten.
Voedselketen
De voedselketen wordt op hun gewoontes ingericht.
Stranden in heel Europa worden verpest met hun smakeloze
discotheken en vreettenten.
Radio en televisie is op hun behoeftes afgesteld. Lezen doen ze nooit en ze verachten mensen die dat wel doen.
Evenementen worden door hun aanwezigheid verziekt. Geweld is hun taal. Domme imitaties aan de orde van de dag. Hoofd uit het dakluik van een bus steken, dood. Volgende dagen nog meer van die incidenten.
Haren in puin, op naar Alkmaar. Ik ken maar één verklaring voor hun gedoe. Het leven is voor hen onnoemelijk saai. Muziek, cultuur, architectuur, geschiedenis, het bestaat helemaal niet voor hen.
Zij hebben behoefte aan leven en weten alleen deze weg. Hun ouders hebben de hele opvoeding nagenoeg achterwege gelaten en zij zullen dat met hun kinderen weer doen.
Is dit tij nog te keren? Moeizaam. Maar een lik op stuk beleid zou kunnen helpen. Het rustige dorp Haren vernielen?
Dat leidt later tot straf, maar eerst de volgende dag de rommel opruimen. Een website die je profiel en foto minimaal vijf jaar bewaart als je overgaat tot wanordelijkheden.
Tattoo
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
LATEN WE HET ZO DOEN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Foto: Hans Molenkamp
Brandstof-chipkaart
Laten we het zo doen!
Dat is de naam van het nieuwe bedrijf dat ik vandaag heb opgericht. Speelde al lang met dit idee, maar het is nu werkelijkheid geworden. Geniaal en volstrekt nieuw, ik zeg het zelf voordat U het zegt. De bedoeling van dit bedrijf is een aantal mensen aan een interessante baan te helpen.
Ik zal U vertellen wat die mensen gaan doen. Zij kloppen aan bij diverse ondernemingen of instellingen en vragen of ze daar in dienst mogen komen. En wel met een zeer bijzonder contract: ze hoeven geen loon..... Hun taak is om in de onderneming of instelling goed rond te kijken of bepaalde zaken niet veel efficiënter kunnen worden gedaan, waarmee soms enorme sommen geld kunnen worden bespaard dan wel verdiend. Wordt hun idee uitgevoerd dan is 70% van het gewonnen geld voor het bedrijf en 30% voor de betreffende medewerker. U begrijpt, ik moet maar eens met een voorbeeld komen.
Er worden in Nederland meer dan 300.000 bekeuringen per jaar uitgedeeld. En daar zit een enorme administratie achter die beheerd moet worden. Vooral het innen van de boetes kost veel tijd en geld. Dit kan dus allemaal veel gemakkelijker.
In het stads- en streekvervoer is men ertoe overgegaan de betalingen met cashgeld af te schaffen, je betaalt met een OV-chipkaart die de passagier zelf moet opladen zo af en toe. Wel, dat gaat ook zo geregeld worden bij het vervoer over de weg. Iedere automobilist van Nederland krijgt een brandstof-chip kaart die hij ook zelf moet vullen zo af en toe. Die kaart bevat zijn persoonlijke gegevens en het nummer van de auto. Men kan niet tanken met de brandstof-chipkaart van een ander.
Begaat de automobilist een verkeersfout en die wordt waargenomen door iemand van de politie dan is het enige wat die agent moet doen is debrandstof-chipkaart in zijn telefoon plaatsen en het bedrag van de bekeuring invoeren. Alle volgende keren dat deze automobilist gaat tanken wordt de brandstofprijs met tien procent verhoogd en betaalt hij daarmee zijn boete af. Dit houdt weer op als de boete in zijn geheel is betaald. De benzinemaatschappijen maken de boetegelden over naar de overheid. (al dan niet tegen een redelijke vergoeding). Het innen van boetes is een stuk eenvoudiger geworden en de papieren rompslomp is verleden tijd.
Ik dacht dat het vinden van een kantoor moeilijk zou zijn, maar het tegendeel was waar. Wij mochten voor noppes een kantoor huren, maar moesten wel vertrekken als er een normaal bedrijf in zou willen. We moeten nog een receptioniste, maar dat zal niet veel problemen geven. Één op leeftijd, laten we het zo doen.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
MAG IK ME EVEN VOORSTELLEN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Foto: Hans Molenkamp
Een straathondje
Ik ben dus Duna. Hoe die naam er is gekomen zal ik nog wel uitleggen. Ik ben pas zes weken oud en werd gisteren door een man die zich mijn baas noemt bij mijn moeder weggehaald en naar E. en P. gebracht.
Ik bleek besteld door een vriendin van E. en P., maar al spoedig bleek dat die vriendin geen trek in een straathond had. Ze wilde echt een rashond.
Ze komt uit Aduard, daar zal het wel mee te maken hebben. E. en P. hebben mij liefdevol opgenomen en ik voelde me meteen thuis. Ze hadden twee katten en een Jack Russel en ik nam me voor op een leuke manier met ze kennis te maken. De oudste kat nam meteen afstand en begon te blazen en heeft me daarna volkomen genegeerd. De jongere kater is afwachtend, maar blaast niet.
Die Jack Russel is een geval apart. Al wat ouder en houdt eigenlijk niet van spelen. Daar zal ik eens wat aan doen; spelen zal hij. Zijn naam is Ems, naar een rivier in Duitsland.
Mij hebben ze dus ook naar een rivier genoemd, wat ik bespottelijk vind. Blackie is ook niet alles maar toch altijd beter. Het liefst had ik een wat artistiekere naam gewild, meneer van Zandbergen of zoiets. Maar je bent nu eenmaal hond en over die dingen heb je dan niks te zeggen.
En wat vindt N. te Aduard hiervan?
De Hongaarse slag
Twee vrienden van mij (E. en P.) wonen in een klein dorpje in Hongarije. Hoe ze daar terecht zijn gekomen is een lang verhaal met veel omwegen. Ze wonen er inmiddels zo'n vijftien jaar. En ze zijn aan het verhongaarsen. Ik geloof niet dat ze zelf weten dat dat zo is, maar ze doen steeds meer met de Hongaarse slag.
Op een ochtend zitten we op de waranda. De zon schijnt, de oleanders bloeien uitbundig. De bel aan het tuinhek klingelt. Wij kijken op. Over het pad komt Idsi. In haar handen een emmertje. Idsi is de vroegere kasteleinse van het dorpscafe. Ze is gedrongen, in de zestig en heeft haar grijze haar stevig in de watergolf. In het emmertje zitten acht fazantenkuikentjes. Ze piepen onophoudelijk. De kuikentjes komen uit haar broedmachine. Ze zijn over. Onze vrienden aanvaarden de kuikentjes dankbaar. Altijd al fazanten willen hebben. Dus dat komt mooi uit.
"s Avonds gaan we naar het café
Achter het café, onder een geimproviseerd rieten dak, naast de afgebladderde muur, ontmoeten wij twee Nederlanders die net in Hongarije wonen. Ze hebben een leuk hondje. Zo te zien een kruising tussen een tekkel en een dalmatier. Mijn eigen hond is drie weken geleden doodgegaan. Hij is 14 geworden. Hij was een Welsh terrier, dat is de kleine variant van een Airdale.
Op dit moment vind ik elke hond leuk. De bazin van het hondje gaat mee in mijn enthousiasme over haar kleine, gladharige hond: hij is zo leuk, nieuwsgierig, alert, brutaal, maar luistert toch.
De volgende ochtend zitten we weer op de waranda. De zon schijnt, de oleanders bloeien uitbundig. De bel aan het tuinhek klinkelt. Over het pad komt Idsi. In haar handen een grote doos. In de doos zit een broedmachine. Die is over. Kost maar € 60,-. Onze vrienden kopen de broedmachine. Altijd al willen hebben. Dus dat komt mooi uit.
Na twee weken vakantie zijn we terug in Friesland. De telefoon gaat. Onze vriend in Hongarije. Er is een hondje afgeleverd. Die is over.
Op skype houdt hij het hondje voor de lens. Het is een kruising tussen een tekkel en een dalmatier. Het is een klein, gladharig teefje. Ze heet Duna. Ze is heel leuk, nieuwsgierig, alert, brutaal maar luistert toch. Wilde je toch altijd al hebben?
Hoe leg ik uit dat ik graag mijn hond zelf uitzoek?
Ik wil een grote ruwharige reu. Een Airedale terriër. Ze luisteren niet, maar ze zijn dapper, nieuwsgierig, trouw, rustig, lief.
Altijd al willen hebben.
Airedale terriër: Moldau
En nog een hondje
Wim Bloemendaal die aan de leiband loopt van zijn hondje , heer Ozenfant, tekent hierbij aan:
Beste Duna,
In de wandeling heet ik Robby, maar ik luister ook naar heer Ozenfant, dus als jij meneer Van Zandbergen wilt heten dan moet je dat vooral doen.
Ik ben een cairnterrier, maar ik heb geen afstammingspapieren, ik vind die ook niet nodig, ik denk altijd maar zo: nu mensen die zelf sinds mei 1945 niet meer hebben, zadelen ze ons daarmee op. Ik kom uit een asiel, net als straathond, ook geen aanbeveling. Maar wat wil je: door de eerste eigenaar werd ik het huis uitgeschopt omdat de bazin zwanger raakte, de tweede eigenares overleed, waarna ik in een asiel werd gedumpt.
Sinds drie jaar woon ik bij mijn huidige baas en bazin, deze baas zocht omdat hij wat over mijn jeugdgedrag wilde weten - ik mag me namelijk nog wel eens behoorlijk opwinden als mensen te dicht bij mijn voerbak komen - contact met mijn eerste baas, die wilde echter niks meer met mij te maken hebben.
ik ben inmiddels tien jaar oud en ben zeven weken geleden onverwacht gegrepen door een loslopende, grote hond die mij in mij in mijn voorpoot, die behoorlijk ontstoken raakte, en in mijn nek heeft gegrepen, zodat een nekwervel is verschoven en ik minder goed kan springen. Maar ik wil het eigenlijk helemaal niet over mezelf hebben, jij beste Duna, moet vooral trots zijn: katten links laten liggen (doe ik ook, behalve als ze gaan rennen, want dan wil ik graag in de achtervolging)
en die Jack Russell, die niet wil spelen? Wat verwacht je van een hond die naar een dominee is genoemd?
Stevige poot,
Robby a.k.a. Heer Ozenfant
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
WILDERS DE DOOD AANGEZEGD
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Toch maar weer naar de Nederlandse Ambassade in Boedapest, paspoort verlopen en geen stembiljetten ontvangen voor de komende verkiezingen. Er hing daar een onwezenlijke sfeer.
Een grote kogelvrije glazen ruit met daarachter helemaal alleen een Hongaarse dame die verder perfect Nederlands bleek te spreken.
Hoewel wij wisten dat de ambassadeur een paar dagen daarvoor was overleden, was er geen signaal van deze gebeurtenis zichtbaar, geen condoleanceregister of zwarte vlag. De dame legde ons uit dat in tegenstelling tot de jaren daarvoor men zich voor iedere verkiezing opnieuw moest registreren in den Haag. Zij gaf ons een website mee waarop alle informatie over de te volgen procedure zou vermeld staan: verkiezingen.nl.
Eenmaal thuis gekomen benaderde ik deze door de ambassade aangeraden website en schrok me wezenloos van wat hier op de openingspagina gepubliceerd werd. Ik geef het hier letterlijk weer.
'Sterf Wilders, sterf'
Henk en Ingrid hebben het niet meer met Wilders. Het kan Wilders geen fluit schelen
wie Henk en Ingrid zijn zolang Wilders maar serieus genomen wordt. Niemand zal
mij klein krijgen zei het secreet bij Nieuwsuur. Henk en Ingrid hebben nieuws
voor Wilders: hij is al klein. Wilders is een klein miezerig en bovendien naar
mannetje wat nota bene schuld heeft aan het sneuvelen van de zoon van de
commandant der strijdkrachten. Wie doet zo iets? Als parlementarier met de
grootste bek. Wilders is de duisternis zelf. Satan in hoogst eigenste persoon.
Hoe dit in godsnaam mogelijk was, ik zou het niet weten. Type maar eens in google "sterf wilders sterf" in en je weet niet wat je leest. Dat niemand nog is opgestaan tegen deze demagogie is onbegrijpelijk.
Ook de ambassade heb ik ingelicht dat zij een verkeerde site aanbevelen en hun reactie is, althans van één van de dames die niet met vakantie zijn, dat zij ook niet begrijpen hoe zij aan deze verwijzing komen.
Noot van uw bloghouder:
De bewuste site keert zich niet alleen tegen Wilders c.s. maar tegen de politiek in zijn algemeen. Het CDA wordt bijvoorbeeld anti-semitisch genoemd en de P.v.d.A. is gecorrumpeerd. Men adviseert ook om toch vooral niet te stemmen.
Vroeger zou je denken dat het hier om een soort anarchistische beweging zou gaan. Nu zeg je alleen maar dat het om puberale aandachttrekkers gaat.
Dat een Nederlandse ambassade dit vanuit een soort onbenul en desinteresse aanbeveelt is schandalig.
En je verweren met een ''ik nie begrijpe nie'' is triest.
Budapest. Foto: Hans Molenkamp
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
UITNODIGING
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Een brief van de Nederlandse Ambassade te Boedapest. Of ik samen met mijn eventuele partner wil verschijnen op een bepaalde dag om samen met Geert Mak te vieren dat zijn boek IN EUROPA in het Hongaars in vertaald en uitgegeven. Voor het begrijpen van het volgende verhaal is het noodzakelijk dat ik U iets over mijn karakter onthul.
Ik ben allergisch en doodzenuwachtig voor officiële bijeenkomsten en ga om dit dan te maskeren RAAR doen. Vaak met succes maar ook wel eens desastreus. Desastreus was het in Wellington, Nieuw Zeeland, op een bijeenkomst met koningin Beatrix en hoogwaardigheidsbekleders in een te warme zaal met hapjes.
Raakte in gesprek met de vrouw van de Nederlandse ambassadeur en vroeg haar of ze ook betaald werd als ze haar man vergezelde op dit soort bijeenkomsten.
Dit werd gehoord door een medewerker van de RVD en die nam mij mee naar buiten en maakte duidelijk dat op deze bijeenkomsten uitsluitend over koetjes en kalfjes wordt gesproken en zeker niet over gevoelige issues. En boverdien zei hij wat hebt U toch in Godsnaam met Uw das en Uw boordje gedaan! Ik keek in een spiegel en zag dat ik iets geprobeerd had wat helemaal niet kan met zo'n das en zo'n moordenaarsboordje. Terug naar de bjeenkomst en ik hoor mezelf zeggen tegen een charmante vrouw: heeft u nog een koetje voor me?
Raar doen
Het is nu waarschijnlijk volkomen duidelijk waarom mijn partner die mee zou gaan naar het treffen op de Nederlandse ambassade mij van te voren inprentte niet RAAR te gaan doen. Zij kent mij.
In de grote ontvangsthal staan ongeveer twintig mensen in een halve cirkel opgesteld, de glazen om je een houding te geven zijn nog niet uitgereikt. Ik kom terecht naast de Nederlandse anbassadeur en begin met de koetjes en de kalfjes. Hij begrijpt de code en begint over het weer. Toch stokt er iets; de vrouw van de ambassadeur ontbreekt. We dralen een half uur zo als er plotseling een oersterke parfumgeur van de trap naar beneden komt. Daarachter de vrouw van de ambassadeur. Niemand kijkt elkaar nog aan want de slappe lach ligt op de loer. Niet RAAR doen Peter, ik besef het ten volle. Maar toch vliegen de woorden uit mijn mond: wat ruikt U lekker mevrouw. Er wordt gelachen en de sfeer is gezet. Pfft.
De rest van de bijeenkomst gaat in een ontspannen sfeer en ik begin mij zelfs enigszins op mijn gemak te voelen en ook dan blijft het oppassen geblazen. De val gaat open als de vrouw van de ambassadeur mij uitnodigt de fotogalerie te gaan bekijken.
Ik had onmiddellijk moeten zeggen dat ik mijn bril thuis heb laten liggen of een andere smoes, maar nee hoor, hij gaat mee. Vijftig foto's op een wand. Op iedere foto haar man met een bezoeker. Zij noemt namen en ik luister.
Bij foto vijfendertig zie ik Balkende met een glas in zijn hand en roep uit: wie is die engerd.
Toch in de fout gegaan.
Klik HIER voor alle Photosophieën
Pagina 22 van 82