Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 07 april 2022

Live verslag van de kermiscarrousel

In 2005 was ik in de Canadese stad Toronto op bezoek bij Bart van Bockstaele, een Belg die daar toen al zo’n 15 jaar woonde. Bart had een heel programma samengesteld.
 
     

      Zo vond hij het een goed idee om samen naar de Niagara watervallen te gaan op de grens van Canada en de USA. Een must vond hij. De ideale huwelijksreis immers voor Amerikanen. Hij wist dat The Falls het mooist en meest indrukwekkend zijn aan de Canadese kant. Dat kwam dus goed uit. Wij namen de bus, want Bart had geen auto. Bovendien kon je volgens hem van zo’n busreis veel leren en in alle rust het landschap in je opnemen.  Van die rust kwam niet zoveel terecht, want Bart vertelde veel over zijn opmerkelijke bestaan in Toronto.

      Hij woonde in een klein vrijgezellenappartement van een flat in het centrum. De flat kende geen dertiende verdieping, want daar wilden mensen vanwege vermeend onheil volgens Bart niet wonen.  

      Of ik mij verheugde op de watervallen? Ik zei ja, hoewel ik mijn twijfels had. Ook vermeldde ik niet dat ik al eens bij de Victoria watervallen op de grens van Zimbabwe en Zambia was geweest. Dat zou een beetje blasé klinken. Uit de literatuur wist ik inmiddels, dat de Niagara Falls minder groot, minder hoog en minder spectaculair zijn dan de Victoria Falls.

      Bart schreef boeken over computers, werkte als vertaler en verrichtte al zijn werkzaamheden via Internet. Zijn afnemers kende hij dus niet persoonlijk. Ze kwamen uit de hele wereld.
      Hij ging nooit naar bed en had zes vierkante meter ingericht als werkruimte. Hij werkte door tot hij in slaap viel.  En als hij wakker werd ging hij gewoon weer door. Bart had een zeer grote belangstelling voor het Verre Oosten. Liep thuis vaak in kimono. Hij studeerde Chinees en Japans. Maakte vertalingen naar het Nederlands vanuit het Engels, Frans, Duits, Russisch, Italiaans, Chinees en Japans. Een paar titels van zijn boeken: Programmeren volgens Bartjes, Snelgids Google & Co en Snelgids Thuisbioscoop.

       Wij bereikten de Niagara Falls. Mooi wel. Imponerend zelfs. Maar in een tocht met een bootje onder de watervallen door, had ik niet zo’n zin. We gingen een café in en namen een drankje.
      En zo bleven we uit de carrousel van souvenirwinkels, kermisattracties, snacktenten, dolletjes verklede types en honeymoonhotels. Tijd dus om even een live-verslag te verzorgen voor het thuisfront.

 

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 30 maart 2022

Volgebouwd & steenrijk

(Door Rolf Weijburg)

Monaco, het prinsdom aan de Côte d’Azur is het op één na kleinste land ter wereld, na Vaticaanstad. Het rijke staatje van amper 2 vierkante kilometer groot is helemaal volgebouwd. Er is daarom geen ruimte voor een vliegveld, maar je kunt er wel op vele andere manieren komen.
      Laten we de toegankelijkheid in de vorm van het aantal grensovergangen van de vier kleinste landen ter wereld eens met elkaar vergelijken. Vaticaanstad (0,44 km² ), Monaco (1,98 km²), Nauru (21 km² ) en Tuvalu (26 km² )

Vaticaanstad

Er zijn zeker acht manieren om het kleinste land ter wereld, Vaticaanstad, in te komen, daarover later meer.

Nauru

Nauru, het op twee na kleinste land ter wereld midden in de Pacific, heeft een kleine haven in het oostelijke district Anibare waar je aan land zou kunnen. Er lag niet één boot toen ik er ging kijken - de plek was populair als zwembad - en er leken geen douanefaciliteiten te zijn.
      In 2018 is er begonnen aan de bouw van een nieuwe haven bij Aiwo in het westen, die zal inmiddels wel klaar zijn.

Met een beetje acrobatiek zou je ook via de grote zogenaamde cantilever-bruggen die de laatste restjes Nauruaans fosfaat in schepen overhevelen, aan land kunnen, maar ik denk niet dat dat de bedoeling is.

Welcome

Handigst is toch per vliegtuig. Een paar keer per week landt er een vliegtuig op Nauru International Airport. Alleen vliegtuigen van Nauru Airlines (die een beetje als de TESO, Texels Eigen Stoomboot Onderneming, aanvankelijk Our Airline was gedoopt) komen er. Maar goed, je kunt feitelijk dus maar op twee manieren Nauru binnen: via de luchthaven of via de (nieuwe) haven.

Tuvalu

Tuvalu, het op drie na kleinste land ter wereld, ook in de Pacific, heeft twee kleine havens, één op het hoofdeiland van Funafuti atol en één op Vaitupu eiland. Daarnaast heeft ieder van de zeven overige atollen wel een steiger of een pier, maar ik denk niet dat daar douanefaciliteiten zijn.

Een vliegveld is er alleen op het hoofdeiland Funafuti. Hier landt slechts drie keer per week vanuit Fiji een vliegtuig. De vliegtuigen hebben plek voor 72 passagiers, maar ze zitten nooit vol. Er kunnen dus maar, buiten de enkeling die over zee aankomt, maximaal 216 passagiers per week het land in waardoor Tuvalu het minst bezochte land ter wereld is.

Het vliegveld neemt verhoudingswijs een enorm deel van het totale oppervlak van Tuvalu’s hoofdeiland in beslag en wordt daarom uit noodzaak gebruikt als dorpsplein, evenemententerrein, sporthal, fitnesscenter en voetbalveld.

Brandweer

Bij het naderen van een vliegtuig rijdt de lokale brandweerauto met de sirenes aan een paar keer de landingsbaan op en neer om de bevolking te manen de landingsbaan te verlaten.
      Drie grensovergangen dus in Tuvalu, of, vooruit, als we de steigers van de andere atollen meerekenen, eventueel tien.

Haven Monaco

Maar dan Monaco. Hoe kom je Monaco in?
      Je kan er met je jacht aanleggen in één van de twee havens: Fontvieille of La Condamine, maar dat kost je wel een kapitaal aan liggeld.
Iets goedkoper kan het in de kleine marina van Larvotto, maar dan mag je boot niet al te groot zijn.

In de zomermaanden is er een veel voordeliger reguliere bootverbinding vanuit Saint Tropez, Cannes en Nice in Frankrijk die je in een aangename zeebries langs de drukke en volgebouwde Côte d’Azur naar de haven van La Condamine brengt.

Station

Nog voordeliger is het om de trein naar Monaco te nemen. Het oude, typisch Franse stationnetje is enige jaren terug vervangen door een hypermodern stationscomplex wat verder naar het noordoosten, vlak tegen de grens met Frankrijk met verbindingen naar Frankrijk en Italië.

Heliport

Monaco heeft geen vliegveld, maar je kunt er wel per helikopter komen. Vanaf de Franse luchthaven Nice Côte d’Azur vliegt soms wel ieder kwartier een helikopter naar het heliport aan de kust in de moderne Monegaskische wijk Fontvieille.
      De vlucht duurt slechts zeven minuten maar als enige passagier gezeten naast de piloot vond ik het, hoewel ook niet echt voordelig, zeker de fraaiste manier om het Prinsdom te bereiken.

Vier plekken (vijf als je de Marina van Larvotto meetelt) dus in ieder geval waar je Monaco binnen kunt. Over zee, per helikopter en met de trein.

      Maar hoe zit het met de grensovergangen over de weg?

Enige tijd terug ging ik eens kijken op hoeveel plekken je nou eigenlijk - behalve via het station - over land Monaco in kunt, en begon aan de 4,4 kilometer lange wandeling langs de Monegaskische grens ...

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 22 maart 2022

 Voorjaar 2004

Een gemiste wedstrijd

In theorie klopte het. Vlucht MP 645 van Martin Air zou om kwart voor drie landen op Miami International Airport in Florida. Om kwart over vier zou in het Dolphin Stadium de honkbalwedstrijd in de National League tussen de Florida Marlins en de Chicago Cubs beginnen. 

      Ik zou een taxi nemen naar het stadion en na afloop slapen in het Catalina hotel aan Collins Avenue. In mijn binnenzak zat een perskaart voor die wedstrijd. Recht achter de thuisplaat zou ik zitten. De volgende ochtend om negen uur zou ik doorvliegen naar Bolivia. Zware bagage kon in de kluis op het vliegveld.
      Mooier kon het allemaal niet.
Vlucht 645 arriveerde op tijd. Het vliegtuig werd snel ontruimd. Dat ging dus voorspoedig. Tot ik arriveerde in de aankomsthal. Bij de douane stonden duizenden mensen in achttien rijen van minstens vijftig meter lang te duwen en te trekken. Een volstrekte chaos.

DOUANEVERKLARING

Miami is dé doorvoerhaven voor passagiers die naar Midden- en Zuid-Amerika gaan.
      Zij mogen niet in transit blijven, maar moeten sinds 11 september 2001 allen door de douane. Met een douaneverklaring, die je zeer exact moet invullen.
Als je een correctie maakt, iets vergeet of iets verkeerd invult, is het mis.
      Vul bijvoorbeeld niet Holland in, want je krijgt gegarandeerd problemen.

 TOT DIEP IN DE ANUS

Een paar Colombianen, die voor mij in de rij stonden waren na ruim drie uur wachten aan de beurt. Ze hadden een ander formulier in het Spaans ingevuld, maar dat was niet naar wens van de mevrouw achter het loket. Zij reageerde grof en onbeschoft en stuurde de mensen terug. Zij wees naar achteren en zei: “Ga maar terug. Daar achter zijn mensen, die je helpen om het formulier in het Engels in te vullen’.

Zo mogelijk nog onbeschofter waren de mannen & vrouwen, die de bagage controleerden. Een ieder, die er een beetje Arabisch uitzag werd er uitgehaald en gecontroleerd. De spullen werden uit de tassen gehaald, op een hoop gegooid en niet terug gestopt. De mensen werden ook uitvoerig gefouilleerd. Sommigen verdwenen in hokjes, waar ze -werd mij verzekerd- tot diep in hun anus werden gecontroleerd.

Waarop?
      Tja.

Narcotica mag je niet binnen brengen. Chemicaliën ook niet. Medicijnen alleen met een doktersverklaring,.
      Verder is het verboden om bij je te hebben: fruit, groenten, planten, plantaardige producten, aarde, vlees, vleesproducten. Ook geen vogels, slakken en andere levende en/of wilde dieren.

ONGEACHT HET BEDRAG.

Om nog even te onderstrepen, dat je hier een echt kapitalistisch land binnengaat, leer je dat het vervoer van valuta of waardepapieren -ongeacht de waarde- natuurlijk wel is toegestaan.   

      In mijn bagage zat een pakje stroopwafels, waarvan de stroop steeds stroperiger werd. Die had ik bij me voor de mevrouw bij wie ik in Bolivia op bezoek zou gaan. Twintig meter voor het loket, heb ik dat spul maar in een vuilnisbak gekieperd.

      En de wedstrijd… ach de wedstrijd was in de negende en laatste inning toen ik op mijn hotelkamer arriveerde. 
Gelukkig verloor het team uit Miami dik.

Details

Categorie: Reizen (518)

Gepubliceerd: 19 maart 2022

The peeling Tourist

(Door Rolf Weijburg)

Ik moest eerst een tijdelijk lokaal rijbewijs kopen - een papiertje dat zowel het rijbewijs zelf als de kwitantie voor de betaling was – voordat ik een auto kon huren en aan de linker kant van de weg vanuit Castries het binnenland in reed.

Plantages
Het was druk op de weg. Kleine vrachtwagens, groepstaxibusjes en personenauto’s lieten de stedelijke bebouwing achter zich en doken een wereld van kleine gehuchten en dichte tropische begroeiing in.
      Ik hobbelde mee in mijn oude Subaru. Tussen het uitbundige struikgewas onder de bomen zag ik cacao, mango en papaja alsof het er wild groeide, maar ieder van die struiken en bomen was door iemand geplant (bij voorkeur bij volle maan zo zei men, om je van een goede oogst te verzekeren) en zorgde voor voedsel en inkomen.
      Plantages zijn in dit deel van het eiland voor het ongeoefend oog moeilijk te herkennen. De weg kronkelde omhoog, de centrale bergrug over. Af en toe flitsten doorkijkjes over prachtig en wild landschap voorbij.

Slechte weg

Naar gelang ik verder oostwaarts reed loste het meeste verkeer op en werd de weg slechter. Net zoals op bijna alle eilanden van de oostelijke Cariben was ook op Saint Lucia de oostkust minder goed bedeeld dan de westkust. De eerste wereld dobberde op hun jachten op het rustige water langs de prachtige westkust. De tweede wereld bevond zich op het westelijk deel van het eiland, waar de hotels staan, de stranden door toeristen worden bezocht en de infrastructuur mede vanwege dat toerisme, redelijk goed voor mekaar is.
      In het oostelijk deel beukte de Atlantische oceaan op de kust. Door de hoge krachtige golven is zwemmen er af te raden en cruisen met je jacht zo niet gevaarlijk dan toch zeker minder relaxed. Dit was de derde wereld, waar toeristen nauwelijks komen, waar altijd weer minder overheidsgeld terecht komt en alles net wat minder is dan in het westelijk deel.

Praslin Bay

Ik bereikte de oostkust bij Dennery en volgde de weg verder naar het zuiden naar een baai waarin enkele kleine eilandjes de golven trotseerden.     Dit was Praslin Bay met op en rondom de eilandjes het Frigate Islands Nature Reserve, waar een fregatvogelkolonie huist en de fer-de-lance , een giftige slang, in zijn geïsoleerde bestaan op de eilandjes gelukkig weinig slachtoffers kon maken.

Gombomen

Er groeiden hier gombomen, grote bomen uit de Eucalyptus-familie, die vanwege hun afbladderend schors door de plaatselijke bevolking the peeling tourist worden genoemd. De bomen werden gebruikt voor de bouw van de grote lokale kano’s, maar dat ambacht is vrijwel geheel ter ziele gegaan door de import van kunststof vaartuigen vanuit onder andere Trinidad.

      De weg draaide naar het zuiden en in het landschap werden steeds meer bananenbomen zichtbaar.

Bananen

Bananen groeien in Saint Lucia al sinds het begin van de 16^e eeuw, toen de planten er vanuit de Canarische eilanden werden geïntroduceerd. De productie van de plant trok echter pas echt aan in de jaren vijftig van de vorige eeuw toen de suikerrietindustrie in verval raakte. Jaarlijks groeiden de oogsten en in 1986 was Saint Lucia de grootste bananenexporteur van de oostelijke Cariben, goed voor 53% van de totale Caribische Export.
      Dat kwam voor een niet onaanzienlijk deel doordat Saint Lucia sinds zijn onafhankelijkheid kon genieten van een speciale voorkeursdeal met de Britse ex-kolonisator die het land vele jaren lang een vaste afname voor een vaste prijs garandeerde.

Het veranderde in 1993 toen de Europese Unie de markten opengooide en de Britse voorkeursregeling moest worden afgeschaft. Saint Lucia moest op zoek naar nieuwe afzetmarkten. Door onder andere corrupte ministeries en exporteurs, maar ook door de enorme concurrentie uit bijvoorbeeld Zuid Amerika werd het steeds moeilijker goede exportprijzen te bedingen en konden de Saint Luciaanse boeren nog nauwelijks meer van hun productie leven.
      Er kwamen opstanden en op 5 oktober 1993 werd onder leiding van het Banana Salvation Committee de Grote Staking uitgeroepen. Bananenboeren stopten met oogsten en gingen de straat op. Collega’s die niet aan de staking mee wilden doen werd het onmogelijk gemaakt om hun producten naar de havens te brengen. De stakers eisten minimum prijzen en garanties, vertrek van de betrokken ambtenaren, het aftreden van de regering. De gemoederen liepen dusdanig hoog op dat soldaten van de gehate Special Services Unit werden opgeroepen. Twee dagen later, toen de opstand maar in heftigheid bleef toenemen, schoten de soldaten met scherp. Ruim zestig mensen raakten gewond, twee boeren vonden de dood.
       De premier vertelde enkele uren later op tv dat “The hooligans got what they deserved”.
De staking is een soort nationaal trauma geworden maar hoewel het destijds de overheidskringen flink heeft opgeschud, is de Saint Luciaanse bananenexport nooit meer uit het slop geraakt. Bananenbomen zijn niet sterk en ziektes en allesverwoestende cyclonen hebben de plantages flink gedecimeerd en versnipperd. De kwaliteit van de vruchten verminderde en de prijzen kelderden. Afnemers haakten af. De export fluctueerde maar de ingezette neergaande spiraal bleef jaar na jaar doorgaan. Stonden er in 2018 nog wekelijks gemiddeld twaalf containers vol bananen in de haven van Castries op verscheping te wachten, in 2020 was dat er nog maar één. De hele agrarische sector in Saint Lucia is inmiddels nog maar goed voor 3% van het nationaal product (toerisme en de financiële sector zijn nu de grootverdieners), maar met 20% van de arbeidsplaatsen blijft het een belangrijke, zij het arme, speler op het eiland.

Mamiku

Een van de grotere overgebleven bananenplantages bevindt zich een stukje ten zuiden van Praslin Bay bij het Mamiku Estate. Deze Estate ontstond in de late achttiende eeuw en was oorspronkelijk een suikerrietplantage. Nu staat het er vol met bananenbomen en sinds de jaren 90 is er een mooie botanische tuin bij aangelegd waar je kunt wandelen tussen het exotisch groen en de kleurige bloemenpracht van ruim driehonderd plantensoorten. Kolibries met fosforescerend blauwe vleugeltjes vliegen er af en aan. Het oorspronkelijke plantation house was verdwenen, maar er was een nieuw hoofdgebouw voor in de plaats gekomen waar je heerlijk kon lunchen.

      Toen ik vertrok en weer de kustweg naar het zuiden opreed begon het enorm te regenen. Eén van die heftige tropische buien die plots uit de lucht komt storten en net zo plots weer ophoudt. Mensen langs de weg beschermden zich tegen te stortvloed met in der haast afgebroken bananenbladeren als paraplu.

“Local Beauties nr. 14, Rolf Weijburg,2006,  kleurets 14x14 cm

Maria Islands

Ik reed verder tot aan Vieux Fort, een middelgrote stad op een schiereiland aan de zuidelijkste punt van Saint Lucia. Vieux Fort ligt vlak onder de grote internationale luchthaven Hewanorra, maar profiteert daar nauwelijks van omdat aankomende toeristen direct naar de westelijke toeristenhotels en stranden worden afgevoerd. Het is een wat allureloos stadje met een grote jachthaven en een paar kleine eilandjes voor de kust, de Maria Islands.

De smalle hoofdweg draaide weer noordwaarts en trok zigzaggend door een theater van prachtige uitzichten de dichtbegroeide bergen weer in. Ik reed achter de van alle kanten spectaculaire Pitons langs en toen de zon de horizon raakte was ik weer terug in Castries.
      Een cruiseschip verliet net de haven. De staatskas was weer wat gespekt.

 

Rolf Weijburg's Atlas van de 25 kleinste landen in de wereld

Klik HIER voor alle afleveringen