Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 05 maart 2015

Een zeer Rooms dorp

Ik was even in Oudenbosch. Een plaatsje in West-Brabant tussen Breda en Roosendaal. Het is Rooms in Oudenbosch. Zeer Rooms Een basiliek, kerken, oude kloosters, kapellen en gebouwen waar een jongensinternaat en een bewaarschool voor meisjes gevestigd waren. Voorts is er een Zouavenmuseum.

Basiliek
 

Meest opvallende object is de Basiliek van de H.H. Agatha van Barbara. De koepel is een verkleinde kopie (6maal) van de Sint-Pieter in Rome en de voorgevel is een kopie van de Sint-Jan van Lateranen in datzelfde Rome. De basiliek werd gebouwd tussen 1865 en 1892.

Zouavenmuseum
        

Oudenbosch was tot 1997 een zelfstandige gemeente. Nu is het onderdeel van Halderberge. In het voormalig gemeentehuis is het Zouavenmuseum gevestigd. Zouaven waren katholieken, die meevochten met Paus Pius IX en zich in 1861 verenigden in de Garde der Zouaven. Oudenbosch was het vertrek- en verzamelpunt. In totaal zouden tot 1870 zo’n 3.000 Nederlanders naar Rome vertrekken. Zij vochten tegen de Italiaanse ‘’nationalisten’’, die al het koninkrijk Italië hadden gevestigd met Turijn als voorlopige hoofdstad. Hoofddoel was om ook Rome aan het koninkrijk toe te voegen.

Instituut Sint Anna
       

In 1832 kwamen de Franciscanessen van Sint Anna naar Oudenbosch. Zij vestigden daar een bewaar- en naaischool voor meisjes.

Instituut van Sint Louis
  

In 1840 was er de stichting van de Broeders van Oudenbosch. Zij openden het instituut St. Louis met een jongensinternaat en lieten daar ook een kapel bouwen.

Kapel van St. Louis
  

Dankbord
  

Zowel de zusters als de broeders worden hartelijk bedankt.

Jezuïetenplein
  

Ook de Paters Jezuïeten kwamen naar Oudenbosch. Zij stichtten daar het Collegium Berchmanianum, waar tegenwoordig een Natuurhistorisch & Volkenkundig museum is gevestigd.

Begraafplaats Sint Bernaertstraat
  

Oud klooster
  

Oud postkantoor

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 26 februari 2015

Van Historisch Museum tot Jumbo   

Voorstraten vind je vooral in dorpen en stadjes op de Zuid-Hollandse en Zeeuwse eilanden. Maar ze zijn er ook in andere provincies. In België zijn er een paar net als in Zuid-Afrika. En er is er één op Sint Maarten in de Caraïben.  
      De Voorstraat, die vaak van de haven -of de dijk- naar het centrum gaat, is vrijwel altijd de belangrijkste straat. De mooiste panden, de beste winkels, het -voormalige- raadhuis en ook een kerk.
      Aan de hand van oude ansichtkaarten en recente foto’s portretteer ik een aantal van die Voorstraten.
Hoe was het en hoe ziet het er nu uit.

Hedel Bommelerwaard

Dit is de Voorstraat in Hedel. Een plaatsje in de Gelderse Bommelerwaard. De foto is gemaakt in de Eerste Wereldoorlog, want de mannen op de foto zijn gemobiliseerd.
      Ziekenverblijf staat er op het gebouw en boven de deur: Bureau.
Omdat er zoveel mannen tussen de 20 en 29 jaar gemobiliseerd waren, was er een tekort aan kazernes.

Voormalig raadhuis
  
Er is vrijwel niets over van de oude Voorstraat. In april 1945 werd zo’n 90% van alle huizen, boerderijen, kantoren, kerken en bruggen vernield tijdens de Slag van Hedel waarbij ondermeer de Prinses Irenebrigade het lootje moest leggen
      Eén van de weinige overgebleven gebouwen is het voormalig raadhuis, dat dienst deed van 1883 tot 1968. Het is nu een Historisch Museum, dat op zaterdagochtend open is.

Winkelcentrum
  
Na de oorlog kwamen er natuurlijk nieuwe panden in de Voorstraat. In het midden kwam een pleintje met een winkelcentrum (waaronder een Jumbo).  
      Op het plein: een carillon. Op de achtergrond de R.K. kerk, die in 1949 gebouwd werd.

Pand achter boom
  
Op de hoek van de Voorstraat en de Korenstrat staat achter een monumentale boom dit pand. Het lijkt een heel klein beetje op het pand op de oude foto. Maar de plaatselijke drogist die hier geboren is, kent het pand niet en weet ook niet waar het gestaan heeft.

Veul worst
  
Iets eten en drinken kan bij etablissement de Zwaan. Er is ondermeer stamppot met ‘veul worst’.

Klik HIER voor alle Voorstraten; incl. de mooiste, kortste en langste

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 16 februari 2015

WANTIJ(DEN)

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije) 

Ineens was het moment daar. Eigenlijk zonder tekenen vooraf. Wel wat beschaamd, maar de wetenschap dat er iets onafwendbaars te gebeuren stond zorgde ervoor dat ik me er bij moest neerleggen. Na bijna dertig jaar mijn vak te hebben uitgeoefend, het maken van radioprogramma’s, wilde ik niet meer voor een microfoon. En dat is op zijn zachtst gezegd nogal een handicap. Studio’s begon ik te mijden en thuis zette ik alleen radiostations op waar niet of bijna niet gepraat werd. Een midlifecrisis? Zoiets in ieder geval. Ging ik naar een bedrijfsarts? Nee, die man die één keer per jaar langs kwam en dan steeds vroeg of ik het druk had, die man wilde ik niet.
      Er deed zich een andere oplossing voor. Het was 1992 en al een paar zomers deden we aan een soort zomerprogrammering. De reguliere programma’s werden geschrapt en speciale projecten opgestart. Dit jaar acht weken door Nederland varen op een gehuurd schip en in estafettevorm iedere week groepen verslaggevers aan boord laten komen die van maandagmorgen tot en met woensdag van boord gingen om reportages of interviews vast te leggen op hun bandrecorders. Iedere dag, zodra ze een vangst hadden gedaan, kwamen ze aan boord terug en leverden hun bandjes bij mij in. Ik was technicus geworden en hoefde helemaal niets te zeggen. Ik was echt opgelucht.
      We sliepen ook allemaal aan boord, wat heel genoeglijk was, met alleen het gevolg dat we wat later dan normaal opstonden. Het schip heette OP HOOP VAN ZEGEN en had een uitstekende bemanning. De vaarwegen voerden ons van hot naar her, en Nederland bezien vanaf het water is spectaculair.

Na een paar weken had ik het gevoel op het water te wonen, voelde er me thuis en ontdekte dat de overeenkomst tussen het leven op een schip en de eigenlijke persoonlijke levensomstandigheden verrassend zijn. Zie maar: de koers kwijt zijn, in slopende sluizen terecht komen, water maken, bakens niet opmerken.
      Als er iets met mijn leven aan de hand was, dan waren het wel deze begrippen die me dit duidelijk maakten. Ik woonde alleen, beleefde een verhouding die nog het meeste leek op een sluis die niet meer open wilde. Avonturen die je beter maar in de boeken kan laten. Ingaan op een datingadvertentie en vooraf laten weten dat je geen seks wilde. Mijn schip was uit de koers geraakt en de wind kwam van voren.

 
                          De vastgelopen ''Op Hoop van Zegen'' met in de mast de VPRO-vlag

Het meest overweldigende gebeurde op de Waddenzee. Het schip miste een baken en liep aan de grond. Na uren kon je zo uit de boot stappen en midden op die Waddenzee gaan lopen. De schipperse legde ons uit wat er aan de hand was. We hadden te maken met het WANTIJ. De bodem van de Waddenzee is niet plat maar golft. Bij hoogwater merkt je daar niets van, maar is het eb dan kan je vast komen te zitten. Het is een kwestie van wachten.
      Op dat moment wist ik waar ik was in mijn leven met verliefdheden, liefdes, ruzies en misverstanden. Vastgelopen was ik, en moest gaan wachten. Hoogwater komt altijd.

Klik HIER voor alle Photosophieën

Details

Hoofdcategorie: Beelden

Categorie: Beelden (1169)

Gepubliceerd: 11 februari 2015

EEN ONHAALBAAR IDEE

(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)

Vaak gebeurt dit onder de douche. Gedachtenflitsen, zomaar ideeën, opwellingen. Nu ook weer; ik besef dat het met de kookprogramma’s op de televisie heel slecht is gesteld. Op tijden geprogrammeerd dat je eigenlijk moet koken bijvoorbeeld. Of gerechten met ingrediënten die bijna niemand in huis heeft. En het ergste van alles: chef koks die best van wanten weten, vertellen in een te rap tempo wat men allemaal moet doen.
      Dus onder de douche kwam de volgende ingeving. Ik heb een partner die met veel fantasie kookt en maaltijden dan wel gerechten weet klaar te maken die in bijna ieder huishouden te doen zijn. Haar basisprincipes houden in dat er gewerkt wordt met verse producten, kruiden uit eigen tuin, lage kooktemperatuur en goed te begrijpen bereidingswijzen. Pakjes en zakjes en tubes meestal uit den boze.
      Zij is mijn kookster in een teeveeprogramma dat op de avond wordt uitgezonden en de volgende ochtend herhaald. Er is dan nog veel tijd over om eventuele benodigdheden bij de supermarkt te gaan halen.

            
Na de douche weet ik de vorm. U ziet een ruime keuken in een doorsneehuis . Er is een kookeiland zodat de camera rond kan lopen om  te registreren wat zij doet. Er is muziek die bij het gerecht past. Kookgereedschappen bevinden zich duidelijk zichtbaar aan een wand. De oven bevindt zich op ooghoogte. De fles met witte werkwijn in beeld. Haar kleding is zeer opvallend, maar in ieder geval veegt zij haar handen af aan haar kont. Zij spreekt langzaam en soms helemaal niks. Vaste openingszin: Dit kan iedereen, kijk maar.
      Tot dit punt is er eigenlijk nog niks aan de hand, maar dat zal niet lang duren. We nemen de eerste horde en ja hoor de lat valt op de grond. ZIJ WIL NIET. Ik kan U verzekeren dat die horde wel heel hoog was. Als zij iets niet wil, dan gebeurt dat ook niet. Natuurlijk probeer ik haar er van te overtuigen dat het een heel goed plan is, maar dat had helemaal geen zin meer.

      Ach, zegt zij, jij weet helemaal nog niet in welk soort maatschappij wij leven. In Amerika worden al een soort buitenwijken gebouwd met huizen waarin echt geen keuken meer is. Een magnetron, dat is het dan. In Nederland kan je als gezin bijna niet overleven als vader en moeder niet beiden werken. Denk je dat in de meeste gezinnen nog tijd over is om te koken? Opwarmen en pizza’s bestellen, dat is de trend. En alles moet vooral snel. Niemand zit te wachten op een oudere dame uit Hongarije die aan slowcooking doet. Het woord slow alleen al roept weerzin op.  

Zij maakt vanavond een gevulde pompoensoep als voorgerecht, gerookte eendenborst met rijst uit de Himalaya daarna.

Klik HIER voor alle Photosophieën