Beelden (1169)
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
KÓRHÁZ, HET ZIEKENHUIS
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Vermijden, en zo lang mogelijk uitstellen. Dat is het devies.
Hier in dit land is het een soort omweg naar het kerkhof.
Maar als het niet anders kan, ja dan moet je.
De reis er naar toe is al zwaar, want je weet dat als je eenmaal door de deur naar binnen gaat, dat je de normale wereld dan achter laat. Geen genegenheid, geen kroketten, geen sigaretten, geen drank, niet meer lachen, geen weer meer, geen leuke gesprekken, geen respectvolle aandacht, geen post, geen rust.
De glazen toegangsdeur schuift achter je dicht en de wereld van het Hongaarse ziekenhuis gaat zich aan je voor doen.
Het eerste dat opvalt is dat men eigenlijk geen zin in jou heeft. Ze zien je ook niet als een mens, maar meer als een been, een pijnlijke maag, een verward hoofd, een opgezwollen darm.
Daar zijn allemaal deuren voor en na aanmelding bij een verveelde vrouw die een meter lager dan jij achter glas zit, waardoor je dus moet beginnen met bukken, na die vernedering dus, schreeuwt ze iets over een deur die ERGENS VERDEROP zal zijn.
In mijn geval was dat de deur van een internist. Klachten: veel te hoge bloeddruk en ademnood.
Aankomst bij die deur was om tien uur in de morgen. Er zijn veertig stoelen die bijna allemaal bezet zijn. Het wachten begint. Het wachten op een verpleegster die uit die deur tevoorschijn moet komen en een naam omroept. Er zijn handicaps; de lange gang waar die stoelen staan tegenover die deur dus wordt ook gebruikt voor het transport van maaltijden, beddengoed en afval vanuit een verdere plek in het ziekenhuis. Dat maakt heel veel herrie, waardoor je het afroepen van de namen niet meer hoort. Ook wordt het moeilijk omdat al die wachtenden en dan vooral de vrouwen aan het kletsen zijn over hun kwalen. Hoor dan maar eens je naam.
Bij de allereerste aanmelding kregen we een papiertje met de naam van mij erop plus een stempel SPOED. Om het wachten te verkorten hangt er een grote teevee met daarop een video waarop reclamebeelden van het met Europees geld verbouwde ziekenhuis. Allemaal leugens, er komt geen mens op voor en de werkelijkheid wordt mooi vertekend.
Uit vorige bezoeken wist ik dat de toiletten vuil zijn, er geen toiletrollen zijn en als je eenmaal op zaal bent terechtgekomen je overgeleverd wordt aan een enorme niksigheid. Komen er maaltijden dan is er geen bestek bijvoorbeeld.
Er blijkt voor meer dan een miljard te zijn besteed, maar geld om bordjes op de deuren te hangen waarop staat wat er achter die deuren is was blijkbaar op. Nu hangen er met sellotape vastgeplakte papieren op die deuren.
Het was inmiddels half twaalf geworden en nog nimmer enige beweging. Mijn partner gaat maar eens naar die deur en klopt. De verpleegster wijst op een bordje op die deur: niet storen.
Om twaalf uur worden we geroepen. Binnen een minuut krijgen we een papier waarmee we naar het laboratorium op de eerste etage moeten gaan voor bloedonderzoek.
Ook daar weer stoelen voor een deur en een bukloket, maar wel met een gordijn afgesloten. Daar moet dat papier doorheen. Wachten, ongeveer drie kwartier. Papier is nu binnen. Wachten op oproep om bloed af te laten nemen. Iemand roept nu door een slechte luidspreker af “gert”. Dat is mijn tweede voornaam en dat heb ik niet door. Voordat dit misverstand uit de wereld is, is het al één uur. De uitslagen zullen per computer worden doorgegeven aan de internist beneden. Daar moet U wachten.Tot U een ons weegt, dat is het enige wat ik nog kan denken. En dat is niet veel.
Om half twee, na het roken van toch een sigaretje, zijn we weer in de eerste gang tegenover de bekende deur. We zouden worden omgeroepen. Maar wat blijkt nu weer….
Patiënten uit het ziekenhuis op brancards moeten ook naar die internist, en die gaan voor. Op een bepaald ogenblik staan er wel zes brancards in een soort wachtrij. Veel stokoude vrouwtjes, slecht toegedekt. Ze hebben het koud. Één van hen begint te jammeren. Van kou of pijn, of van verdriet. Een dochter trekt haar jas uit en dekt haar toe. Iemand op een andere brancard raakt bewusteloos en moet in die gang gereanimeerd worden.
En tot overmaat van ramp zien we dat er eigenlijk vier deuren zijn. Drie er van zijn eerste hulp deuren. Verkeersslachtoffers, alcoholici, brekebenen, ja die moeten daar ook wachten. Of ze nu met een loeiende sirene zijn gebracht vanwege de ernst van de situatie, hier wordt gewoon gewacht, hartaanval of niet. Soms ook omdat de trauma-arts aan de lunch is.
Het wordt vier uur en we besluiten dan toch maar naar huis te gaan, dit wordt te dol.
Precies op dat moment word ik omgeroepen.
De vrouwelijke internist blijkt een mens te zijn met belangstelling. Hoe kan dat nu toch weer, in deze chaos. Ze bekijkt de uitslagen van het bloedonderzoek en komt met een diagnose. U heeft een te hoge bloeddruk, en met Uw hart is niks aan de hand. Maar mevrouw, dat wist ik toch al, moeten we daarom hier bijna vijf uur wachten? IK ZEI U AL VANMORGEN DAT IK ADEMNOOD HEB. Voordat ze kan antwoorden gaat eerst nog haar mobiele telefoon en gebeurt er iets op de gang en is ze weg. Bij terugkomst is ze haar antwoord vergeten en dicteert zij aan de verpleegster een rapport dat ik later moet meenemen en aan de huisarts geven. Ik dring aan op een antwoord. Zij zegt dat het dan iets te maken moet hebben met mijn longen en schrijft een opdracht uit voor de röntgenafdeling. Maar die is nu dus dicht. U moet morgen terugkomen.
Thuis duizelt het ons. Eind goed, al goed.
Ik heb dus longontsteking.
Tenminste dat zeggen ze.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
PAREIDOLIA
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Je ziet iets, maar het is er niet. Voorbeeld: de maan. Bijna iedereen kan daar een soort van gezicht in zien. Dat verschijnsel dus.
Hier in de dichtbij zijnde stad is ergens een gebouw waar een pijp in moet. Voor de vorst hebben ze die pijp omwikkeld met een regenjas.
Je ziet als het ware een man het huis binnendringen.
Ik toon u nog twee foto’s.
De eerste komt ergens van het internet, de tweede maakte ik zelf.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
DONKER WATER MET WITTE ZWANEN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Foto: Carla Göbel
Bijna verzopen toch
Bomen zullen zich buigen
Over de verdronken kinderen
Was ik zes
Ik dacht van wel
Tegenover de rode kerk
Met zijn dode bakstenen
Achteloos spelen
Wat anders op de zondag
De zondagen met tante Lies
Met ome Hildebrand
Die nooit iets zei
En dat was maar goed ook
Want hij wist niks
Maar dat wist hij niet
Water is zwarter dan zwart
En het einde van alles
Geen tante meer
Geen rare oom
Geen vader
Geen moeder
Alleen wegzinkende gedachtes
Iemand haalt me er uit
Er is licht boven het zwarte gat
Straf zei mijn moeder
We gaan niet naar den Haag
Niet is de straf.
Klik HIER voor alle Photosophieën
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
Blijmoedig de afvalschenders weerstaan
Ik ging de hond van mijn dochter uitlaten en kwam ineens deze dichtregels tegen. Op een prullenbak in de Broekpolder, die een stukje buiten de kern van Vlaardingen ligt. Vooral dat wat ouderwetse woord blijmoedig trof mij.
Waarom stond deze tekst op een afvalbak?
Het was geen actie van milieuactivisten ofzo, want onderop stond ‘’Text Message; gemeente Vlaardingen’’.
Die gemeente begon in 2006 dit initiatief. Op de landelijke gedichtendag verschenen op 600 bakken 20 dichtregels.
Natuurlijk werden die bakken soms doelwit van hufters en afvalschenders, werd de verf aangetast door regen, sneeuw en hagel en werden er soms graffiti-teksten overheen gespoten.
Er kwamen mede op initiatief van de Stichting Anders Denken ook weer nieuwe teksten.
Maar deze bak heeft het gehouden. Jammer alleen, dat de naam van de bedenker er niet bij staat.
Een verwilderde gifbelt
De hond, die de Hongaarse naam Gyorsan draagt en inmiddels al een dagje ouder is, heeft het overigens altijd wel naar zijn zin in De Broekpolder. Het is een nogal bijzonder natuur- en recreatiegebied aan de noordrand van Vlaardingen. Richting Midden Delfland. Een behoorlijk ruig verwilderd terrein..
Er zijn natuurlijke paden, maar tegenwoordig ook schelpenpaden, ruiterpaden, routes voor mountainbikes en een enkel ‘gewoon’ fietspad. De populieren, die voor de productie werden geplant zijn grotendeels verwijderd zodat er een landschap is ontstaan met een diversiteit aan bos, struiken, kruiden en water. Een tijdje geleden is een klauterwoud voor kinderen geopend.
Ooit moesten hier woningen komen, maar dat werd verhinderd omdat de grond ernstig vervuild is. Tussen 1958 en 1976 werden hier namelijk grote hoeveelheden giftig slib uit de Rotterdamse haven gedumpt met als gevolg dat het gebied hoger ligt dan de omgeving.
Er zitten zware metalen in de grond en giftige bestrijdingsmiddelen als Aldrin en Dieldrin.
Sinds 2004 wordt het gebied spaarzaam beheerd. Het productiebos is dus goeddeels verdwenen en er is ook geen landbouw meer.
In de sloten drijven opvallend grote hoeveelheden kroos.
Delen van het gebied worden kort gehouden door er Kempische Heideschapen te laten grazen.
Zo’n gebied wordt dan tijdelijk afgezet met schrikdraad.
Het gif zit zo diep onder de oppervlakte, dat er voor die schapen geen gevaar is. Er zitten ook talrijke muizen en mollen en er zijn konijnenholen, zodat honden kunnen graven en speuren
Dode takken en omgevallen bomen worden niet weggeruimd, waardoor het gebied blijft verwilderen.
Een laatste telling leerde bijvoorbeeld dat er hier al 78 broedende vogelsoorten zitten.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden
- Categorie: Beelden (1169)
NU MOET HET MAAR EENS UIT ZIJN
(Door Peter Flik, photosooph te Hongarije)
Woedend kan ik hierover worden.
Die hulpeloze Chiel Beelen, op de teevee. Had Sylvana Simons geassocieerd met apengeluiden. Had daar in het openbaar spijt van. Klein als een op de gang gezet jongetje.
We moeten wel heel voorzichtig zijn als we iets in het openbaar zeggen.
Kutmarokkanen, jodenkoeken, zwarte pieten, vieze homo’s, skinheads. De lijst is langer.
Daarom nu de volgende maatregelen.
ALTIJD je uitspraken eerst op het toilet doen. Daar ligt een pleeborstel en kan de ergste viezigheid worden opgeruimd. Bovendien ben je daar alleen en val je niemand lastig.
IN DE HORECA gewoon je gang gaan. Alles zeggen waar je zin in hebt. Iemand zal er wel tegen in gaan. Drank is een mooie uitweg.
OP HET INTERNET SCHRIJVEN waar je zin in hebt. De uitspraken of meninkjes worden keurig vastgelegd en kunnen later dienen in een eventuele rechtszaak.
IN DE MEDIA gewoon je gang gaan. Volkomen vrij. Achteraf is er altijd een toetsing mogelijk, maar wel dus achteraf.
Een speciale onderzoekscommissie krijgt de opdracht sommige uitingen te beoordelen op oorspronkelijkheid, vindingrijkheid, schadelijkheid.
Zij krijgen een mooi gebouw in Winschoten. Winschoten omdat daar NOOIT iets gebeurt.
Voorbeeld: “kutmarokkanen” krijgt de beoordeling min 6.
Argumentatie:
- Bedoeld wordt die groep Marokkanen die zich misdragen en niet Alle Marokkanen. Het bedoelde woord maakt dat niet duidelijk.
- Kut, het prachtige geslachtsorgaan van vrouwen, wordt hier negatief gebruikt en dat strookt niet met de werkelijkheid.
Dus je mag zeggen wat je wilt, maar niemand verplicht je dat ook te doen. OOK DE VRIJHEID VAN MENINGSUITING NIET!
Tenslotte:
Chiel Beelen krijgt een standbeeld op het mediapark. Het standbeeld wil die mensen eren die zich wel eens iets onhandigs laten ontvallen, maar daarvoor niet aan de kant worden gezet.
Bloemen, ook van mij.
Klik HIER voor alle Photosophieën
Subcategorieën
Beelden Aantal artikelen: 408
Pagina 103 van 169