Beelden
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Zandstraatje in dromerig stadje
Arabische invloeden
Deze kleurets is gemaakt door Rolf Weijburg, een Utrechtse kunstenaar die onlangs feest vierde omdat hij 35 jaar in het vak zat.
Het is een straatje in Massawa, een dromerige kustplaats in Eritrea in de hoorn van Afrika.
Een stadje met sterk Arabische invloeden, maar ook met Italiaanse omdat Eritrea ooit gekoloniseerd werd door dat land.
Keuken
De ets hangt sinds kort bij mij thuis aan de muur. Ik vind het een mooie prent.
Bovendien brengt het zoete herinneringen naar boven, want ik ben twee maal in Massawa geweest. In 1993 en 1997.
Daar heb ik eerder over geschreven in Reizen 9 (Massawa Eritrea).
Op de ets zie je dat in het straatje een bordje hangt van restaurant Selam. Het bestaat nog steeds.
Er wordt vooral vis geserveerd.
Je moet hier zoals overal in dit land met je vingers eten. In sommige restaurants worden je handen zelfs vantevoren op een rituele wijze gereinigd.
Als je even in de keuken wilt kijken, is dat geen probleem.
Hier doet men nog aan echt handwerk.
Winterpaleis
In 1993 was Massawa nog vrijwel volledig verwoest.
In de jarenlange onafhankelijkheidsoorlog tegen Ethiopië werd de stad meermalen aangevallen door het leger en zelfs met napalm bestookt.
Vier jaar later nadat Eritrea in 1993 onafhankelijk geworden was, was het volledig herbouwd en gerestaureerd.
Alleen het zogeheten Winterpaleis van de voormalige Ethiopische keizer Haile Selassie lag nog in puin.
Een ruïneuze getuige van het schrikbewind dat deze keizer uitoefende.
Atlas
In zijn atlas L’Afrique Périférique, een atlas van de eilanden rond Afrika, schrijft Rolf Weijburg:
In het met felle TL-lampen verlichte Selam Restaurant zijn de muren beplakt met metershoge affiches van tulpenvelden en eten we vis aan een tafeltje met een plastic tafelkleed waarop de Niagara Falls staan afgebeeld.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Groeten uit Hansweert
Hansweert is een verstild dorpje op Zuid-Beveland. Een eindpunt.
In het zuiden ligt de Westerschelde; in het oosten het Kanaal door Zuid-Beveland.
Ooit was er de wijk Hansweert-Oost met zo’n 600 inwoners. Maar in 1978 werd besloten om het Kanaal te verbreden.
Toen moest Hansweert-Oost of -zoals de autochtone inwoners zeggen- Answest-Oost worden afgebroken.
Nog niet eens zo lang geleden was dat dus nog gewoon mogelijk.
(Enigszins vergelijkbaar met de afbraak van een deel van Velsen-Zuid ten faveure van het Noordzeekanaal;Beelden 186)
Moderne woningen
Kanaal door Zuid-Beveland
Aan de overkant de kerktoren van Kruiningen
Westerschelde
Aan de overkant Perkpolder. In juli en augustus te bereiken met een fiets- voetpontje.
Voormalig haventje
Ooit ging het Kanaal dat geopend werd in 1866 midden door het dorp. Het was een drukke vaarroute tussen Rotterdam en Antwerpen.
Tot een stukje verderop naar het oosten in 1975 het Schelde-Rijn kanaal werd geopend.
Het aantal binnenvaartschepen liep toen drastisch terug; een soort doodvonnis voor de Hansweertse horeca en middenstand.
Kleine sluis
Onze-Lieve-Vrouw Onbevlekt Ontvangen kerk.
Oud sluizencomplex met achterland
Randweg langs dijk
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Email, e-mail & emaille
Ik ben in de mooie beeldentuin van het Kröller-Müller museum op de Hoge Veluwe. Eén van de meest in het oog springende kunstwerken daar is de Jardin d’Émail van Jean Dubuffet. Een monumentaal beeld, waar je in kunt door een smal trappetje te beklimmen.
Het is geëmailleerd beton met grote witte golvende vlakken en zwarte strepen.
Het beeld staat er al sinds 1974.
Scholieren en de vooruitgang
In de tuin komen veel scholieren.
En wat blijkt; er is door de voortschrijdende technologie een merkwaardig misverstand ontstaan, want steeds meer jongeren weten niet wat email is en denken aan e-mail.
Ik hoor iemand aan een suppoost vragen waar de e-mail tuin is.
De man, die op een fiets zit, zegt: 'het is geen e-mail maar email'.
Hij neemt de vragensteller even op en zegt dan:
‘Weet je wat het voordeel van een emaillen tuin is?’
De scholier zwijgt beleefd en krijgt prompt het antwoord:
‘Je hoeft het gras niet te knippen‘.
P.S.
De Vereniging van Nederlandse Emailleurs wordt de laatste jaren eveneens getroffen door dit soort misverstanden. Sinds 2002 gebruiken ze dan ook het woord emaille in plaats van email. En ook het museum voor vlakglas- en emaillekunst in Ravenstein hanteert uitsluitend het woord emaille.
In de jongste editie van de Dikke van Dale is dit overigens nog niet overgenomen.
Boom in tuin
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
ROKEND HEERSCHAP AAN ZEE
Als je in Vlissingen zomaar wat over de Boulevard slentert, kom je ineens dit heerschap tegen. Een magere man in een lange regenjas.
Hij staat er wat verloren bij en ziet er enigszins verlopen uit. Als je wat dichter bij komt, wordt dat beeld alleen maar bevestigd.
Mager, voorover gebogen en een wat slordige scheiding in zijn haar.
Het zou me niet verbazen als we hier met een alcoholist van doen hebben.
Sjekkie uit de wind
De man houdt zijn kraag op, want hij probeert met een aansteker zijn peukie nog eens aan te steken. Het lijkt me een sjekkie.
De wind komt uit zee maar dat is niets bijzonders want de wind komt daar bijna altijd uit zee.
Als je naar de bovenste foto kijkt, lijkt het alsof het beeld is afgestemd op de torenflats op de achtergrond.
Maar dat is niet waar. Integendeel.
Het beeld stamt namelijk uit 1984, toen er nog vrijwel geen hoogbouw was aan de Boulevard in Vlissingen. Je zou dus kunnen stellen, dat de architectuur is aangepast aan het beeld.
Bovendien is het beeld -een bronsplastiek- met het huidige rookverbod in cafés en openbare gebouwen verbluffend actueel geworden.
De man lijkt gevlucht uit een belendend etablissement.
De plastiek is gemaakt door de kunstenaar Herman Bisschop (Tegelen 1951).
Hij woont in het Zeeuws-Vlaamse Aardenburg en maakte voor Vlissingen nog twee beelden, die staan in het Bellamy-park (foto links) en aan de Vissershaven.
- Details
- Hoofdcategorie: Beelden (1169)
- Categorie: Beelden
Het schilderij van een dode vriend
Geen discussie
Het was in de herfst van 1979.
Onze vriend, de kunstenaar Ben Admiraal kwam voorrijden. Met zijn collega Marius Roos.
En met een aanhangwagen, waarin zich dit schilderij bevond. 2.60 meter bij 2.10 meter.
In het kader van de Beeldend Kunstenaars Regeling (BKR) had hij de collage voor een smak geld verkocht aan een instantie van de gemeente Rotterdam.
Maar omdat er daar na een paar jaar in de burelen geen plaats meer voor was, werd hij in de gelegenheid gesteld om het terug te kopen voor ‘t symbolische bedrag van Fl 1,--.
Ben vond dat het werk bij ons goed tot zijn recht zou komen. Daar was verder eigenlijk geen discussie over mogelijk.
Hij schroefde een paar pluggen in de muur en hing het op.
Wij raakten in de jaren daarna erg gehecht aan het werk.
Die vogels in de lucht; dat afgeschermde vuurtorenlicht; die ruimtereis naar een oneindige einder; de mysterieuze witte vlek rechtsonder.
Maar er waren ook momenten dat wij eraan dachten om het een andere plaats te geven.
Tot 1995. Ben ging dood. Hij was nog maar 53.
Vanaf die tijd hebben wij natuurlijk nooit meer overwogen om het weg te halen.
Spaghetti hollanase donderslag
Het is een collage. Schraal geschilderd. Ondermeer met verfrollers. Acryl op linnen.
Het ‘hekwerk’ bestaat uit gefiguurzaagde plankjes, die zwart geverfd zijn.
Bij de ready-made stickers die schuin over het werk ‘lopen’ staan de volgende teksten:
spaghetti au bon patriot français,
spaghetti hollanase donderslag en
carattiera italiana.
Eerbetoon op Noordereiland
Ben Admiraal had -zoals vrij veel kunstenaars in Rotterdam- zijn atelier op het Noordereiland.
Een paar jaar na zijn dood namen zijn vrienden en vriendinnen het initiatief voor een eerbetoon.
Ben werkte zijn laatste jaren ondermeer met ‘kleirozen’.
Daar was er nog een aantal van over.
Met steun van de bewonersvereniging Noordereiland, de stichting Volkswoningen en het CBKR (Centrum Beeldende Kunst Rotterdam) werd het mogelijk gemaakt om met die rozen een kunstwerk te maken in een ornamentenlijst.
Dat werk hangt sinds 22 oktober 1999 op het Burgemeester Hoffmanplein.
Gertrude Stein
‘Een roos is een roos is een roos’ is een vertaling van de dichtregel ‘Rose is a rose is a rose’ uit Sacred Emily van de Amerikaanse schrijfster Gertrude Stein.
Het lidwoord 'a' voor de eerste roos heeft zij er later zelf aan toegevoegd.
Pagina 8 van 82